“Ιστορίες επιτυχίας στην υγεία που «έγραψαν» μαζί οι Κύπριοι τον τελευταίο αιώνα”

Εκπρόσωπος της Πρωτοβουλίας Αμμοχώστου Dr. Okan Dağlı μέσα από το άρθρο του κάνει αναφορά για τις ιστορίες επιτυχίας στην υγεία που «έγραψαν» μαζί οι Κύπριοι τον τελευταίο αιώνα.

Το άρθρο του τ/κ γιατρού Dr. Okan Dağlı

“Ο κόσμος μας παλεύει με μια πανδημία. Η παγκόσμια πανδημία του COVID-19 δεν θα είναι ούτε η πρώτη ούτε και η τελευταία στην ιστορία. Στο παρελθόν το νησί μας το έχουν «κτυπήσει» και άλλες επιδημίες και πανδημίες. Ακόμα και εκατοντάδες χρόνια πριν, οι άνθρωποι που κατοικούσαν στο νησί μας μπόρεσαν να δράσουν μαζί ενάντια σε ασθένειες που απειλούσαν τους ίδιους και την ανθρωπότητα γενικότερα και κατάφεραν να τις κερδίσουν μέσω ενός κοινού αγώνα.

Τα σύρματα με τα οποία προσπαθείτε να μοιράσετε γεωγραφικά το νησί μας  δεν βοηθούν στην εξάλειψη οποιασδήποτε ασθένειας, και ειδικότερα των επιδημιών και πανδημιών! Όσο το παγκόσμιο ξέσπασμα του COVID-19 δεν εξαφανίζεται από τον κόσμο μας που συρρικνώνεται, κανένας μας δεν θα αισθάνεται ασφαλής. Όσο δεν εξαλείφεται από ολόκληρο το νησί, όλοι οι τομείς της ζωής μας, η οικονομία, οι κοινωνικές και πολιτιστικές μας σχέσεις, τα δικαιώματα και οι ελευθερίες μας, θα περιοριστούν. Θα καταδικάσουμε τους εαυτούς μας σε μια ζωή όπως των ζώων που εγκλωβίζονται σε κλουβιά. Δυστυχώς, αυτή τη στιγμή δεν μπορούμε να πούμε ότι οι κοινωνίες βρίσκονται σε μια κοινή δράση ώστε να νικήσουν ολοκληρωτικά την πανδημία. Ακόμα πιο οδυνηρό είναι ότι στην εποχή που βρισκόμαστε οι εθνικιστικές και αυτονομιστικές παρορμήσεις υπερισχύουν της ανθρώπινης υγείας, των δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Για αιώνες τώρα, οι άνθρωποι που κατοικούσαν στο νησί έχουν ξεπεράσει αυτές τις ασθένειες με ένα κοινό αγώνα αφήνοντας πίσω όλες τις θρησκευτικές και εθνικές τους διαφορές. Αφοσιώθηκαν μαζί στον παγκόσμιο αγώνα ενάντια στον ιό της ευλογιάς που απειλούσε όλο τον κόσμο και τώρα έχει εξαφανιστεί. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν παρατηρήθηκε ο ιός της Λύσσας στο νησί.

Υπήρχαν επίσης, τοπικές επιδημίες και ασθένειες που απειλούσαν τους νησιώτες στις οποίες πρέπει να αναφερθούμε και να ονομάσουμε μερικές. Υπήρξαν ορισμένες ασθένειες που άρχισαν τους τελευταίους αιώνες και συνεχίστηκαν μέχρι και το τελευταίο τέταρτο του περασμένου αιώνα. Οι αγώνες και οι επιτυχίες των κοινωνιών που ζούσαν στο νησί, σε βορρά και νότο, τόσο στο παρελθόν όσο και μετά τα χρόνια αφού μοιράστηκε το νησί, οδήγησαν στην εξάλειψη ή σιγά σιγά στην εξαφάνιση αυτών των ασθενειών.

 

Η λέπρα, η οποία θεωρείται πως μεταφέρθηκε στο νησί  τον 13ο αιώνα από τους Χριστιανούς που μετανάστευσαν από την σημερινή περιοχή της Παλαιστίνης, ήταν ένα σημαντικό πρόβλημα υγείας μέχρι και τα μέσα του περασμένου αιώνα στο νησί μας. Η λέπρα, η οποία ήταν μια χρόνια μολυσματική ασθένεια που εκδηλώθηκε σε όλο το νησί και συνεχίστηκε για χρόνια, από τα μέσα του 19ου αιώνα, γνωρίζουμε πως εξαφανίστηκε ριζικά από το νησί με την συνεργασία των τότε μουσουλμανικών και χριστιανικών κοινοτήτων. Για να εξαφανιστεί αυτή η αρρώστια από το νησί, η διοίκηση του EVKAF δώρισε τη γη της και η Ορθόδοξη Εκκλησία τη χρηματοδότησε ώστε να δημιουργηθεί το νοσοκομείο για την Λέπρα το οποίο βρισκόταν στο σημείο που βρίσκονται σήμερα τα παλιά κτήρια του Πανεπιστημίου Κύπρου. Όλοι όσοι είχαν λέπρα στο νησί, Τουρκοκύπριοι, Ελληνοκύπριοι, Αρμένιοι, Μαρωνίτες, Λατίνοι μεταφέρονταν εκεί. Τους παραχωρείτο η αναγκαία ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, θεραπεύονταν συνεχίζαν τη κοινωνική και επαγγελματική ζωή τους και η ασθένεια απομακρυνόταν από το νησί ριζικά.

Και πάλι στις αρχές του περασμένου αιώνα, και ενώ η ασθένεια της ελονοσίας (μαλάρια) ήταν ένα σημαντικό πρόβλημα υγείας του νησιού, το κουνούπι με την ονομασία “ανωφελές” που ζούσε στους υγρότοπους και βάλτους εξαφανίστηκε με ένα πρόγραμμα που ανέπτυξε και ηγήθηκε ο Τουρκοκύπριος Επικεφαλής Επιθεωρητής Υγειονομικής Mehmet Aziz μαζί με τους φίλους του. Έτσι και με τη θεραπεία των ασθενών η ελονοσία ξεριζώθηκε.

Μετά από αυτήν την επιτυχία με κοινές προσπάθειες από Έλληνες και ξένους εμπειρογνώμονες της  ομάδας του, 6 Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι έλαβαν το 1950 το βραβείο British Empire Medal (BEM). Οι καθηγητές Δρ. Ronald Ross και Marshal Barber, ο διευθυντής του Τμήματος Ιατρικής και Υγείας Horace Shelly, ο Στέλιος Σωτηρίου και Ζήνων Ηλιάδης συγκαταλέγονται μεταξύ των σημαντικών ονομάτων που συνέβαλαν στην εκστρατεία κατά της ελονοσίας. Ο Mehmet Aziz, ο οποίος γεννήθηκε το 1893 στο Καλό Χωριό της Λάρνακας ήταν ένα από τα κορυφαία ονόματα που διεξήγαγαν αυτές τις μελέτες για λογαριασμό της βρετανικής κυβέρνησης.

Και πάλι, πολλοί από εμάς γνωρίζουμε πως μια οφθαλμική ασθένεια η οποία ονομάζεται τράχωμα και είχε προκαλέσει σοβαρές τυφλώσεις στο νησί τους τελευταίους αιώνες, εμποδίστηκε και μηδενίστηκε υπό την ηγεσία του ειδικού γιατρού οφθαλμικών παθήσεων Δρ. Mehmet Ali. Στον Mehmet Ali, ο οποίος είχε ξεκινήσει από το 1925 να εργάζεται στο Νοσοκομείο της Αμμοχώστου, η βρετανική διοίκηση η οποία ήθελε να καταπολεμήσει το τράχωμα, έδωσε υποτροφία με ειδίκευση στην οφθαλμιατρική. Αφού ολοκλήρωσε την εξειδίκευση του στο Πανεπιστήμιο του Καΐρου, επιστρέφει στο Κρατικό Νοσοκομείο Αμμοχώστου και συνεχίζει να εργάζεται ως οφθαλμίατρος. Μετά από τότε, με την δουλειά του συμβάλλει όχι μόνο στα νοσοκομεία αλλά στα σχολεία και στα κέντρα υγείας όλου του νησιού. Μαζί με τους δασκάλους και τους πάροχους υπηρεσιών υγείας στο νησί, το τράχωμα παύει πια να είναι μια ασθένεια που απειλεί τις κοινότητες του νησιού.

Και επιτέλους, κατά το τελευταίο τέταρτο του περασμένου αιώνα, μετά τα χρόνια που το νησί μοιράστηκε, αξίζει να θυμηθούμε τον επιτυχημένο αγώνα και των δύο πλευρών στην προγεννητική διάγνωση της μεσογειακής αναιμίας, δηλαδή τη θαλασσαιμίας. Ο αγώνας, που ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1970, είναι τώρα μια σημαντική ιστορία επιτυχίας με το γεγονός ότι δεν έχουν γεννηθεί παιδιά με θαλασσαιμία (μείζων).”

 

 

 

Related Articles

Back to top button
Close