Γιώργος Γαβριήλ – Ο άνθρωπος που ταρακούνησε την κυπριακή κοινωνία

Τι τον εμπνέει και πως ο ίδιος αντιλαμβάνεται την ελευθερία έκφρασης

Της Ελένης Κωνσταντίνου

Μέχρι πρότινος απολάμβανε την ανωνυμία του πλέον το όνομα του φιγουράρει σε χιλιάδες δημοσιεύσεις στα κοινωνικά δίκτυα και όχι μόνο ενώ το πρόσωπο του έχει φιλοξενηθεί αν όχι σε όλα σχεδόν σε όλα τα τηλεοπτικά δελτία. Ο λόγος για τον Γιώργο Γαβριήλ έναν Διευθυντή Γυμνασίου αλλά και καλλιτέχνη-ζωγράφο, έναν ενεργά σκεπτόμενο πολίτη που προβληματίζεται , εμπνέεται και δημιουργεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια έχοντας ήδη πραγματοποιήσει αρκετές εκθέσεις ζωγραφικής. Κάποια από τα έργα του, που πρόκειται να παρουσιαστούν και σύντομα στη νέα του έκθεση,  αποτέλεσαν αφορμή να καταγραφούν αντιδράσεις ακραίες με «λιντσάρισμα» μέσω διαδικτύου αλλά και από πλευράς της ίδιας της πολιτείας με τον Υπουργό Παιδείας και άλλους πολιτικούς όχι μόνο να κρίνουν συγκεκριμένα έργα του Γ. Γαβριήλ υπό την ιδιότητα του ως ζωγράφου αλλά να ζητούν και τον εξοστρακισμό του από τα υπόλοιπα καθήκοντα του τα οποία και σαφώς δεν έχουν τίποτα να κάνουν με την καλλιτεχνική του δράση.Αμέτοχος δεν έμεινε ούτε ο προκαθήμενος της Εκκλησίας, ο οποίος συμπεριφερόμενος ως κυβερνήτης, διέταξε την αποπομπή του από τον χώρο της εκπαίδευσης. Kατά την επίσκεψη μας στο εργαστήριο του και μέσα από τη κουβέντα μας δεν περιοριστήκαμε μόνο στα τελευταία γεγονότα αλλά γενικότερα στο δικαίωμα της έκφρασης, στο τι τον εμπνέει αλλά και πως ο ίδιος νοιώθει.

Η Κύπρος, ο απλός κόσμος, αλλά και το θρησκευτικό στοιχείο απεικονίζονται μέσα στους πίνακες του. Μια μεγάλη γκάμα έργων που κυρίως προβληματίζουν και δεν προκαλούν.

Η επιλογή θεμάτων κοινωνικού και πολιτικού περιεχομένου ήταν πάντα στοιχείο μέσα στη δουλειά του , όπως και το θρησκευτικό στοιχείο. Όχι για να θίξει «τα ιερά και τα όσια» όπως λένε, αλλά για να προβληματίσει. Μια παλαιότερη συλλογή του οι κοστουμάτοι ξυπνά μνήμες από την περίοδο της οικονομικής κρίσης.

Στο εργαστήριο του ο Γιώργος Γαβριήλ μας έδειξε μια κατασκευή συμβολική που ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί όπου μια σκάλα οδηγεί στα Θεία. Επίσης χαρακτηριστικοί είναι και οι πίνακες που απεικονίζουν τη μητέρα του καλλιτέχνη όπου και εκεί το στοιχείο της θρησκείας  είναι έντονο, ενώ όπως μας αποκάλυψε έχει κάνει και αγιογραφίες-τοιχογραφίες σε εκκλησία της κοινότητας όπου διαμένει.

«Η τέχνη δεν είναι τέχνη όταν την κλειδώνεις στο εργαστήριο σου»

Σε ότι αφορά τα έργα που «προκάλεσαν» είχαν γίνει εδώ και λίγο καιρό και αρχικά υπήρχε η διστακτικότητα από μέρους του αν θα έπρεπε να τα δημοσιοποιήσει ή όχι «Δεν φοβήθηκα να τα δημοσιοποιήσω αλλά είχα κάνει σκέψεις για ενδεχόμενες αντιδράσεις από άτομα του οικογενειακού μου περιβάλλοντος που είναι βαθιά θρησκευόμενα από την άλλη όμως η τέχνη είναι το μέσο που επικοινωνώ που λέω τις απόψεις μου όπως και κάθε καλλιτέχνης. Συνεπώς η τέχνη δεν είναι τέχνη όταν την κλειδώνεις στο εργαστήρι σου και την έχεις μόνο για σένα».

Τα συγκεκριμένα έργα είχαν δημοσιοποιηθεί πριν από δυο εβδομάδες αν και υπήρξαν κάποια σχόλια στην αρχή τίποτε δεν προμήνυε τι θα ακολουθούσε. Ξαφνικά αρχές της εβδομάδας έγινε αυτός ο σάλος.

Ερωτηθείς για το τι ήταν αυτό που τον ενόχλησε περισσότερο στον σάλο που ακολούθησε, οι αντιδράσεις από μερίδα του κόσμου ή η στάση που τήρησε το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού ο Γιώργος Γαβριήλ σημειώνει ότι σε κάποιο βαθμό η αντίδραση του κόσμου ήταν αναμενόμενη «Ζω στην Κύπρο γνωρίζω πως η κοινωνίας μας σκέφτεται, τι πιστεύει και πως αντιδρά. Κατανοώ σε ένα βαθμό όμως δεν είναι σοβαρά αιτιολογημένες οι αντιδράσεις. Κάποιες φορές και οι καλλιτέχνες άλλα θέλουν να πουν και άλλα αντιλαμβάνεται ο κόσμος. Υπάρχει η ελευθερία όμως να το πράξει»

Ωστόσο σημειώνει ότι η αντίδραση του ίδιου του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού τον έχει προβληματίσει «Το Υπουργείο Παιδείας που είναι και Πολιτισμού να προσπαθεί να σου βάλει όρια για το που μπορείς να φτάσεις ή να σου καθορίζει το πώς να σκέφτεσαι. Δηλαδή το θεωρώ κάτι ασύλληπτο αυτό»

Ξεκαθαρίζει ότι η καλλιτεχνική του δημιουργία δεν έχει να κάνει τίποτα με το επάγγελμα του ως εκπαιδευτικού «Δηλαδή ένας δημόσιος υπάλληλος δεν μπορεί να δημιουργεί και να εκφράζεται; Στο εξωτερικό οι καλλιτέχνες εκφράζονται ελεύθερα δεν υπάρχει περιορισμός στην έκφραση»

Πέραν των αρνητικών όμως , τα οποία και δεν λαμβάνει υπόψη ο Γ.Γαβριήλ επιλέγει και κρατά και τα θετικά που ήταν ένα πολύ μεγάλο κύμα συμπαράστασης ακόμη και από ανθρώπους που μπορεί να διαφωνούν αλλά σέβονται την ελευθερία της άποψης. Αλλωστε όπως τονίζει τα μηνύματα στήριξης που λαμβάνει είναι καθημερινά.

Που τοποθετεί τον δικό του Χριστό

«Τον δικό μου Χριστό, τον τοποθετώ δίπλα από τους κατατρεγμένους, δίπλα από τον απλό άνθρωπο, τον παρουσίασα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων σαν να ήταν ο ίδιος πρόσφυγας με τα παιδιά γύρω να κρατούν το συρματόσκοινα. Τον έκανα γυμνό με το φωτοστέφανο να στέκει  ανάμεσα σε φτωχούς. Τον έβαλα σε απεργίες μαζί με απεργούς να συμμετέχει σε διαδηλώσεις. Στις κερκίδες και γιατί όχι πάνω στη μοτοσυκλέττα; Τον έβαλα ανάμεσα στους απλούς ανθρώπους που αγωνίζονται.

Οσον για το γεγονός ότι κατηγορήθηκα πως είναι γυμνός, πόσες φορές έχει παρουσιαστεί γυμνός; Είτε σε τοιχογραφίες στην Κύπρο είτε αλλού.

Επίσης ο δικός μου ο Χριστός δεν φορεί αυτοκρατορικές κορώνες και σκήπτρα, ούτε χρηματίζεται από Καμποτζιανούς εγκληματίες για να μεσολαβήσει να πάρουν χρυσά διαβατήρια ούτε ζει στη χλιδή και κυκλοφορεί με λιμουζίνες. Αυτό ήθελα να καταδείξω πως η Εκκλησία θα έπρεπε να είναι με τον απλό τον κόσμο όχι απόμακρη .

Απεικόνισα και τον Γεώργιο Γρίβα Διγενή που ήταν οργανωτής του πραξικοπήματος μαζί με την ελληνική χούντα. Ήταν ο ηθικός αυτουργός. Ενώ και τόσοι άνθρωποι δολοφονήθηκαν από την ΕΟΚΑ Β.  Του έκαναν μνημείο στη Λεμεσό πριν χρόνια. είναι παράδοξο να τιμούμε αυτόν τον άνθρωπο ενώ είναι ο καταστροφέας της Κύπρου. Και εκτός από παράλογο είναι και σουρεαλιστικό»

Η αποδοχή της διαφορετικότητας σημαντικός πυλώνας δημοκρατίας

 

Σε ερώτηση μας εάν προβληματίζεται για τα φαινόμενα λογοκρισίας γενικότερα ο Γ. Γαβριήλ τονίζει «Υπήρξαν φαινόμενα που θέλουν να περιορίσουν την ελεύθερη έκφραση Το θετικό είναι ότι άνοιξε μια συζήτηση και κάπου ταρακουνήθηκε περισσότερος κόσμος όχι μόνο για την έκφραση αλλά και για την αποδοχή της άλλης έκφρασης , την αποδοχή του διαφορετικού. Η αποδοχή της διαφορετικότητας είναι σημαντικός πυλώνας της δημοκρατίας , πως αλλιώς θέλουμε να είμαστε μια ευρωπαϊκή χώρα πολυπολιτισμική .

Σε παρατήρηση μας πως για ακόμη μια φορά έχει αναδειχθεί η υποκρισία μεγάλου μέρους της κοινωνίας σημειώνει «Η υποκρισία μας φανερώνεται καθημερινά, τρέχαμε να μαζέψουμε είδη πρώτης ανάγκης για τον λαό του Λιβάνου και μετά τους πρόσφυγες που ήρθαν με τις βάρκες τους στείλαμε πίσω χωρίς να ξέρουμε εάν θα καταφέρουν να πάνε πίσω. Η και στη Γαλλία με την περίπτωση του Charlie Hebdo φωνάζαμε για τη δημοκρατία και το δικαίωμα στην έκφραση , προφανώς όμως απευθυνόμασταν μόνο στους Μουσουλμάνους και όχι στους Χριστιανούς. Ανθρωποι που τότε έλεγαν άλλα σήμερα τα άλλαξαν»

Σε τι ευελπιστεί όμως ο Γιώργος Γαβριήλ απ’ εδώ και πέρα; «Ο κόσμος να αφυπνιστεί και να βλέπει με πιο κριτική ματιά τα όσα συμβαίνουν γύρω του. Τόσες ατασθαλίες , διαφθορά όπως καταγράφεται και μέσα από τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς, ήρθε η ώρα ο κόσμος να αφυπνιστεί και να συμμετάσχει στα κοινά για να αποτραπεί αυτή η κατάσταση. Τελευταίο παράδειγμα τα χρυσά διαβατήρια, ψάχνουμε ποιος διέρρευσε τα στοιχεία και όχι τα όσα προηγήθηκαν».

Voice of the Island

Related Articles

Back to top button
Close