Στην αναμονή βρίσκεται η ζωή ενός Ιρανού καλλιτέχνη

Εγκλωβισμένος στη νεκρή ζώνη δεν ελπίζει στο μέλλον αλλά στην επιβίωση δηλώνει ο Omid Tootian

Οταν πριν δυο χρόνια έγραφε ένα τραγούδι για τους πρόσφυγες ο 46χρονος Omid Tootian δεν φανταζόταν ποτέ ότι τον Σεπτέμβριο του 2020 θα βρισκόταν ο ίδιος σε αυτή τη θέση.

Της Ελένης Κωνσταντίνου

Σχεδόν εδώ και μια εβδομάδα ο Omid Tootian βρίσκεται εγκλωβισμένος στη νεκρή ζώνη εκεί που βρίσκεται το ξενοδοχείο Λήδρα Πάλας μετά την άρνηση από πλευράς των Αρχών της Δημοκρατίας να του επιτραπεί η είσοδος και να μπορέσει να ζητήσει πολιτικό άσυλο.

Ο γνωστός στη χώρα του συνθέτης και τραγουδιστής έχει εκδιωχθεί για τα αντί κυβερνητικά τραγούδια που έχει γράψει. Για ένα διάστημα ζούσε στην Τουρκία όμως μετά από απειλές που είχε δεχθεί από αγνώστους για τη ζωή του λόγω της δράσης του στο Ιραν και των τραγουδιών του έφθασε μέσω Τύμπου στη βόρεια πλευρά της Κύπρου. Ωστόσο η προσπάθεια να μεταβεί στη Κυπριακή Δημοκρατία έπεσε στο κενό παρά τις προσπάθειες του και παρά το ότι έχει ήδη κάνει το τεστ για τον κορωνοϊό ήδη τρεις φορές.

Μάνα, πατέρα, αδέλφια είναι αυτοί που άφησε πίσω, μαζί και με τις αναμνήσεις του από τα εφηβικά του χρόνια, την κιθάρα, τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη. Κανείς δεν φεύγει από τη χώρα του χωρίς λόγο, μας αναφέρει, φεύγει για ένα καλύτερο αύριο, καλύτερο μέλλον. Στην ερώτηση μας για το μέλλον  που ο ίδιος ελπίζει έρχεται η παύση, η συγκίνηση και η αφοπλιστική του απάντηση που μας κάνει να ντρεπόμαστε για όσα κάναμε ή δεν κάναμε «Δεν ελπίζω σε κανένα μέλλον, αυτό που υπάρχει τώρα είναι η επιβίωση μου. Αν τα καταφέρω τότε θα μπορώ να σκεφτώ για το μέλλον»

Η διαβίωση του αυτές τις ημέρες στη νεκρή ζώνη όπου στην ουσία βρήκε καταφύγιο σε ένα εγκατελειμμένο κτίριο είναι δύσκολη, όμως κάνει υπομονή αφού περιμένει να δει εαν θα καταφέρει να εγκρηθεί για πολιτικό άσυλο. Η ΚΙΣΑ με τον Πρόεδρο της Δώρο Πολυκάρπου γνωρίζουν για τη  περίπτωση του όπως μας ανάφερε και κάνουν προσπάθειες για να τον βοηθήσουν.

Στο Ιραν έχει γράψει την πλειοψηφία των τραγουδιών του, όμως αυτά τα δημοσιοποίησε μέσω του καναλιού του που διαθέτει στο youtube μετά που έφυγε από τη χώρα του. Και πάλι όμως τα προβλήματα δεν σταμάτησαν αφού και στο εξωτερικό που είχε βρεθεί έχει απειληθεί . Τραγούδια που μιλάνε για κοινωνικούς αγώνες, κατά των πολιτικών διωγμών, κατά των βασανιστηρίων , κατά της βίας των γυναικών, για τον σεβασμό στις γυναίκες, για τους πρόσφυγες και τους κατατρεγμένους.

Χαρακτηριστικό ένα τραγούδι που έγραψε πριν από 2 χρόνια μελοποιώντας ένα ποίημα προς τιμή των ανθρώπων που ξεριζώθηκαν, των προσφύγων , ένα τραγούδι που σήμερα του ξυπνά αναμνήσεις αφού σήμερα ο ίδιος ο καλλιτέχνης βρίσκεται στη θέση αυτή .

Ερωτηθείς τι είναι αυτό που οδηγεί τους ανθρώπους να φεύγουν από τη χώρα τους ο Omid Tootian τονίζει ότι κανείς δεν εγκαταλείπει τον τόπο του εκτός και αν έχει εξαναγκαστεί από τις συνθήκες που επικρατούν εκεί. Χαρακτηριστικά σημειώνει ότι υπάρχουν χώρες με πολεμικές συρράξεις , βία, πείνα, ανεργία, φτώχεια και ανέχεια. Μόνο τότε οι άνθρωποι παίρνουν το ρίσκο ακόμη και να χάσουν τη ζωή τους, να πεθάνουν είτε οι ίδιοι είτε τα αγαπημένα τους πρόσωπα απλά και μόνο για να έχουν μια ευκαιρία σε κάτι καλύτερο

Ο ίδιος ελπίζει σε ένα καλύτερο μέλλον;

«Στο στάδιο που βρίσκομαι τώρα δεν ελπίζω σε ένα καλύτερο μέλλον, δεν ελπίζω στο μέλλον . Γιατί η ζωή μου βρίσκεται στην αναμονή, πρώτα προέχει η επιβίωση μου και αν τα καταφέρω τότε θα μπορώ να σκεφτώ για το μέλλον μου»

Μητέρα, πατέρα και δυο αδελφούς έχει αφήσει πίσω στο Ιραν ο Omid Tootian όπως μας αναφέρει δεν γνωρίζουν ότι βρίσκεται στην Κύπρο, πιστεύουν ότι είναι στην Τουρκία. Ο λόγος που δεν τους το είπε είναι για να τους προστατεύσει, όσα λιγότερα γνωρίζουν τόσο το καλύτερο για τη δική τους ασφάλεια στο Ιραν.

«Ο πόλεμος» με την κιθάρα

Ο Omid Tootian μεγάλωσε σε μια πόλη κοντά στα σύνορα με τη Τουρκία, καλώντας τον να ξεθάψει τις μνήμες που χαράκτηραν πιο πολύ από τα χρόνια που έζησε εκεί μας αναφέρει «Ο πόλεμος μου κατά των αρχών με τις κιθάρες και οι μελωδίες του Μίκη Θεοδωράκη»

Μετά την ιρανική επανάσταση όπως μας εξηγεί υπήρξε απαγόρευση για πάρα πολλά είδη μεταξύ των οποίων και οι κιθάρες, πουθενά δεν μπορούσε να βρεις κιθάρα για να αγοράσεις. Η μουσική όμως ήταν η μεγάλη του αγάπη και ο ίδιος άκουγε τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και νοερά έπαιζε τη δική του κιθάρα. Ωσπου και κατάφερε να αγοράσει τη πρώτη του κιθάρα στα 26 του χρόνια και να μάθει σε δάσκαλο μουσικής το όργανο αυτό. Την πρώτη φορά που ήρθε αντιμέτωπος με τις αρχές ήταν κατά τη διάρκεια μιας εκδρομής με φίλους  όπου στρατιώτες σταμάτησαν του πήραν τη κιθάρα, του είπαν ότι είναι όργανο του διαβόλου και την έκαναν κομμάτια μπροστά στα μάτια του. Ο ίδιος όμως δεν τα έβαλε κάτω, αγόρασε και δεύτερη κιθάρα. Κατά την παρουσία του σε κάποιο γάμο που είχε καλεστεί για να παίξει μουσική οι αρχές επανεμφανίστηκαν και πάλι. «Αυτή τη φορά δεν μου έσπασαν τη κιθάρα μου αλλά την κατάσχεσαν και για να την πάρω πίσω έπρεπε να πληρώσω ένα πολύ μεγάλο χρηματικό πρόστιμο. Ηταν σαν ένα πόλεμο μεταξύ των κιθάρων μου και των αρχών. Οσες κιθάρες και να μου κατάστρεφαν ή να μου έπαιρναν εγώ τις αντικαθιστούσα».

Αυτό που ευελπιστεί ο Omid Tootian είναι να μπορέσει να λάβει πολιτικό άσυλο ώστε να μπορεί να ελπίζει σε καλύτερες μέρες. Να αγοράσει μια κιθάρα και να συνεχίσει να δημουργεί με τη μουσική του, όπως ξέρει να κάνει εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

Related Articles

Back to top button
Close